DOSTLUK
Bir omuzdur dostluk, gece çökerken sessizce duran
Kalbin kırık yerlerine ışık gibi dokunan
Ne çıkar bekler senden, ne de hesap sorar
En karanlık anında bile yanında kalır
Bazı insanlar geçer gider rüzgâr misali
Bazıları iz bırakır, bir ömürlük hâliyle
İşte dost dediğin, zamana meydan okur
Bir bakışıyla insanın içindeki fırtınayı durdurur
Beraber gülmektir bazen küçücük şeylere
Bazen tek kelime etmeden anlaşabilmek bile
Yollar ayrı düşse de eksilmez yakınlığı
Çünkü gerçek dostluk taşımaz mesafe ağırlığı
Dünya değişir, insanlar değişir, mevsimler yorulur
Ama hakiki dostluk, kalpte sonsuza dek korunur
Ve insan anlar yıllar geçip aynaya bakınca
En büyük servetmiş meğer
“İyi ki varsın” diyebilmek bir dosta
Metin ALGÜL
