KADIN
Bir evin sessizliği değildir yalnız
Bir ömrün yükünü sırtında taşıyan
kırılmamış son umuttur bazen
Gözlerinde saklıdır
yarım kalmış çocukluklar
susarak büyütülen korkular
geceye gizlenen morluklar
Bir kadın severse
kendinden eksilterek sever
Bir tabak yemeği bölüp
açlığını saklayarak sever
Yağmurda ıslanıp
başkasına şemsiye olur yine
Ama kimse bilmez
en çok güçlü görünen kadınların
geceleri sessizce dağıldığını
Bir “iyiyim” kelimesinin içine
kaç kırık kalp sığdırdığını
Şiddet gördü diye
eksilmez bir kadın
Tam tersine
her yarasıyla yeniden doğar
Çünkü kadın dediğin
külden bile ayağa kalkmayı bilen
yarım bırakılmamış bir mucizedir
Bir gün gelir
o titreyen eller
başarıyı tutar avuçlarında
Kimsenin inanmadığı yerde
kendine inanır kadın
Ve en karanlık geceden bile
kendi güneşini çıkarır
Sevgiyi hak eder kadın
bağırılmadan konuşulan bir evi
korkmadan gülebilmeyi
çiçek gibi değil
insan gibi sevilmeyi hak eder
Çünkü kadın
yalnızca anne, sevgili ya da eş değildir
Kadın
hayatın kendisidir
Ve bir kadın yeniden gülümsüyorsa
inan
dünya hâlâ kurtarılabilir demektir
Metin ALGÜL
